Алесь Пісарык (сапраўднае імя — Аляксандр Уладзіміравіч Пісарчык) — паэт, публіцыст, член Саюза пісьменнікаў Беларусі, аўтар больш чым дваццаці паэтычных зборнікаў на беларускай і рускай мовах.

Аднак сапраўднай душэўнай радзімай для яго назаўжды засталася невялікая вёсачка Пагулянка на Ігуменшчыне, дзе прайшло яго дзяцінства. Першыя крокі ў літаратуру Алесь зрабіў яшчэ ў школьныя гады, калі яго настаўніца заўважыла ў юнака талент і параіла адправіць допісы ў раённую газету. У 1970 годзе ў чэрвеньскай «раёнцы» з’явіліся яго першыя сатырычныя радкі. Пасля заканчэння Дукорскай школы і службы ў арміі ён працаваў у газеце «Чырвоная змена», вучыўся на філалагічным факультэце БДУ.

Яго творчасць — гэта шчырая споведзь перад Радзімай, роздум пра лёс вясковых працаўнікоў, пяшчотная лірыка кахання і філасофскае асэнсаванне часу. Кнігі «Пакуль гарыць мая зара», «Белы май», «Дажджы яравыя» і «Журба вяргіні» даўно сталі настольнымі для аматараў сапраўднага беларускага прыгожага пісьменства . Пісарык аднолькава віртуозна валодае як роднай беларускай, так і рускай мовамі. 

Ён з’яўляецца адным з тых нямногіх беларускіх літаратараў, хто цалкам прысвяціў сябе паэзіі і публіцыстыцы, не здрадзіўшы свайму прызванню нават у самыя складаныя часы. На пытанне, ці знойдзецца ў стагоддзе лічбавых тэхналогій і гаджэтаў месца для кнігі, Алесь Пісарык адказвае з упэўненасцю: «Адукаваныя людзі чытаюць і будуць чытаць». 

Сёння творы Алеся Пісарыка - гэта не проста радкі, а напамін пра тое, што паэзія пачынаецца з любові - да маці, да бацькоўскай хаты і да той зямлі, якую мы называем Айчынай.