Поўнае імя аўтара – Міхаіл Захаравіч Башлакоў, нарадзіўся 27 красавіка 1951 года ў вёсцы Церуха на Гомельшчыне.
Цікавасць да літаратуры прачнулася ў Міхася яшчэ ў школе. У студзені 1968 года, у рэгіянальнай газеце «Маяк» было апублікавана яго дэбютны верш «Раучук». Тады ж ён пачаў наведваць Літаратурнае аб'яднанне пры рэдакцыі.
Пасля заканчэння ўніверсітэта ў 1973 годзе Башлакоў не імкнецца ў сталіцу, а едзе працаваць у сельскія школы – спачатку на Гомельшчыне, затым у Бранскай вобласці. Сярод месцаў яго працы-Пракопская школа Гомельскага раёна, дзе калісьці выкладаў вядомы пісьменнік Іван Шамякін. Пазней, з 1978 па 1985 год, Міхась Захаравіч настаўнічае ўжо ў школах Гомеля. Гэты пятнаццацігадовы вопыт зносін з вясковымі дзецьмі, зямлёй і народным побытам натхніць яго паэзію жывымі інтанацыямі і непадробнай шчырасцю. У 1991 годзе ён пераязджае ў Мінск, дзе працуе галоўным метадыстам у Міністэрстве інфармацыі, удзельнічаючы ў падрыхтоўцы манументальнай 145-томнай гісторыка-дакументальнай хронікі «Памяць». Так настаўнік і паэт становіцца летапісцам цэлай краіны.
Першая кніга вершаў Башлакова «Косавіца» выйшла ў 1979 годзе. Узнёслыя і паэтычныя вобразы, сабраныя ў ёй, сведчылі пра глыбокую любоў аўтара да радзімы і захапленне яе простымі людзьмі. Адзін за адным выходзяць зборнікі: «Мае залатыя дні», «Як горкія слёзы Айчыны…», «Я перабіраю маміны грыбы», «Ранішнія коні», «Я падыму пяро зязюлі», «Віно адзіноты», «Нязваная музыка», «Вечар удалечыні». Аднак паваротным момантам у лёсе і творчасці паэта стаў 1986 год. Прыняўшы ўдзел у ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС, Башлаков не мог застацца абыякавым да трагедыі, якая паразіла ягоную радзіму. Тэма чарнобыльскай катастрофы назаўжды пасялілася ў яго вершах, асабліва востра загучаўшы ў вершы «Лілея на цёмнай вадзе». Жыццё пасля катастрофы, будучыня айчыны і боль страчанага — усё гэта глыбока хвалюе сэрца мастака. Больш за тое, ён шмат ездзіць з выступамі ў раёны, забруджаныя радыяцыяй, спрабуючы словам і шчырым спачуваннем падтрымаць суайчыннікаў, якія гінуць пад цяжарам гэтай бяды.
Найбольш яркім выразам гэтай грамадзянскай і чалавечай пазіцыі сталі кнігі «Дзікая прырода» і «Палын. Чарнобыль», створаныя ў цесным супрацоўніцтве з мастаком Міхалем Барздыком. Гэтыя выданні атрымалі высокую адзнаку не толькі ў Беларусі, але і за мяжой.
Сёння, з яго кнігамі і багатай творчай гісторыяй можна падрабязна пазнаёміцца ў Прэзідэнцкай бібліятэцы Рэспублікі Беларусь, дзе беражліва захоўваецца літаратурная спадчына гэтага выдатнага аўтара.
