Гэта не проста вострасюжэтная проза, але глыбокае даследаванне нацыянальнага характару і любоўнае прызнанне роднаму Палессю – краю, дзе аўтар правёў дзяцінства і да якога захоўваў пяшчотныя пачуцці на працягу ўсяго жыцця.

У цэнтры аповеду – малады чалавек, які вяртаецца ў родныя мясціны, каб расследаваць абставіны трагічнай смерці маці. Але па меры таго, як ён пагружаецца ў мінулае, яго расследаванне перарастае ў нешта значна большае. Герой па-новаму пазнае тых людзей, побач з якімі прайшлі яго дзіцячыя і юнацкія гады, сустракае сваё першае каханне. Жыццёвыя падзеі, уласныя ўчынкі, гісторыя сям’і і роднага гарадка паўстаюць перад ім у зусім іншым святле. Гэты момант ісціны пераварочвае яго свядомасць і прымушае нанова ўсвядоміць усё, што адбываецца вакол.

Назва рамана – не выпадковая. Марчук нарадзіўся ў Давід-Гарадку, які яшчэ называюць горадам кветак, кветкавым раем. Родны край аўтара як крыніца натхнення. У інтэрв’ю пісьменнік прызнаваўся: «Без пачуцця радзімы ў сэрцы не можа быць нацыянальнага пісьменніка». І раман «Кветкі правінцыі» стаў яркім увасабленнем гэтага прынцыпу, своеасаблівым летапісам яго роднага кутка.

Асноўная думка твора сфармулявана так: калі мы пранікаемся разуменнем сваіх самых блізкіх людзей, нават тых, хто сышоў ад нас, мы знаходзім сэнс і свайго жыцця. «Так карані кормяць дрэва, і тыя, хто быў да нас, дапамагаюць жыць нам. Таго ж чакаюць ад нас тыя, хто будзе пасля нас».

«Кветкі правінцыі» – гэта не проста раман, а разважанне пра тое, што дае чалавеку сілы жыць далей: памяць, каханне і сувязь з родным краем. Гэты твор стаў візітнай карткай Георгія Марчука і застаецца актуальным праз дзесяцігоддзі пасля першай публікацыі.