Яго творчасць займае важнае месца ў гісторыі беларускай літаратуры і тэатра. У сваіх творах ён закранаў вострыя сацыяльныя і маральныя праблемы, высмейваў чалавечыя заганы і раскрываў супярэчнасці грамадскага жыцця.

Нарадзіўся 12 лістапада 1920 года ў вёсцы Борхаў (цяпер Рагачоўскі раён Гомельскай вобласці) у сялянскай сям'і. У 1938 годзе скончыў Журавіцкую сярэднюю школу. У 1939 годзе быў прызваны ў Чырвоную армію.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у баявых дзеяннях на Крымскім фронце. У красавіку 1942 года атрымаў цяжкае раненне і быў дэмабілізаваны. У 1942–1943 гадах працаваў у Акаурцкай сярэдняй школе ў Грузіі. У канцы 1943 года вярнуўся ў Беларусь.

Пасля вайны займаўся камсамольскай і партыйнай дзейнасцю. У 1947 годзе паступіў у Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б, якую скончыў у 1949 годзе. Пасля гэтага працаваў у літаратурным часопісе «Вожык», дзе загадваў аддзелам прозы.

У 1966-1977 гадах быў галоўным рэдактарам часопіса «Нёман». У 1966 годзе ўдзельнічаў у рабоце XX сесіі Генеральнай Асамблеі ААН у складзе дэлегацыі БССР, а ў 1971–1982 гадах быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.

Сярод найбольш вядомых твораў Макаёнка - камедыі «Лявоніха на арбіце», «Святая прастата», «Таблетку пад язык», п'есы «Трыбунал» і «Зацюканы апостал». Яго творы вылучаюцца вострай сатырай, глыбокім разуменнем чалавечай псіхалогіі і актуальнасцю закранутых грамадскіх праблем.

Асаблівае значэнне ў творчай спадчыне Макаёнка мае яго ўклад у развіццё беларускай камедыі і сатырычнай драматургіі. Яго п'есы сталі важнай часткай нацыянальнага тэатральнага рэпертуару і прынеслі аўтару шырокую вядомасць.