Скончыўшы Слонімскае павятовае вучылішча, ён пачаў службу ў канцылярыі міравога суддзі, але ў 1904 годзе апынуўся ў Варшаве, дзе ўладкаваўся чарцёжнікам у гарадскі магістрат. Менавіта там, у сталіцы Польшчы, разгарнуўся яго сапраўдны талент.

У 1908 годзе Леўчык упершыню з’явіўся на старонках газеты «Наша ніва», а ў 1912 годзе ў Вільні выйшаў яго першы паэтычны зборнік пад сімвалічнай назвай «Чыжык беларускі». Вершы Леўчыка, прасякнутыя рэвалюцыйна-рамантычным духам, друкаваліся таксама ў гумарыстычных часопісах «Авадзень» і «Маланка».

Галоўнай любоўю Гальяша была беларуская кніга. У сваім доме ў Слоніме і ў варшаўскай кватэры ён сабраў унікальную бібліятэку, куды ўвайшлі ўсе гадавікі «Нашай нівы», творы Я. Коласа, Я. Купалы, Ф. Багушэвіча і рэдкія выданні арганізацыі «Загляне сонца і ў наша ваконца». Ён выкупляў беларускія кнігі ў польскіх арыстакратаў і збіраў народную кераміку, фальклор, а таксама пісаў музыку на ўласныя вершы.

Будучы прыхаджанінам метадысцкай царквы, Леўчык дапамагаў арганізоўваць беларускія школы ў вёсках. У 1980 годзе выбраныя творы паэта былі выдадзены ў Мінску пад назвай «Доля і хлеб».