Ён нарадзіўся 25 жніўня 1926 года ў вёсцы Негатына Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. У 1945 годзе быў прызваны ў Савецкую Армію. Больш за пяць гадоў служыў у Цэнтральнай групе войскаў у Венгрыі, Германіі і Аўстрыі. Да дэмабілізацыі ў 1950 годзе працаваў карэспандэнтам армейскай газеты «За честь Родины».

Пасля дэмабілізацыі Праскураў пераехаў у Ганцавічы, дзе працаваў у мясцовым райспажыўсаюзе. Пазней скончыў школу рабочай моладзі, экстернам - Брэсцкую гандлёва-кааператыўную школу. Узначальваў Ганцавіцкі райспажыўсаюз, затым чатыры гады працаваў у Ляхавіцкай раённай газеце «Будаўнік камунізму». У 1964 годзе завочна скончыў факультэт журналістыкі БДУ, а з 1966 года быў рэдактарам газеты «Савецкае Палессе».

Літаратурную дзейнасць Праскураў спалучаў з журналісцкай працай. Пісаў публіцыстычныя і празаічныя творы, прысвечаныя жыццю людзей, працы і беларускай вёсцы.

Сярод яго кніг - «Святая сівізна» (1966), «Трое з-за Лані» (1967), «Людзі-суседзі» (1974), «Пакажы чалавеку дарогу» (1979), «Пакланіся зямлі-карміцельцы» (1982), «Чорны хлеб» (1984) і «Наўсцяж вясковай вуліцы» (1995).

У 1968 годзе Васілю Праскурава было прысвоена званне заслужанага дзеяча культуры БССР. Ён быў узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. З 1987 года - член Саюза пісьменнікаў БССР. У 1989 годзе яму была прысуджана Дзяржаўная прэмія БССР імя П. М. Лепешынскага.

Яго творы і сёння захоўваюцца ў беларускіх бібліяграфічных зборах, а яго імя звязана з гісторыяй журналістыкі і літаратуры Ганцавіцкага краю.