У 1962 годзе сям’я пераехала на радзіму бацькі - у вёску Якаўкі Ушацкага раёна. Бацька яшчэ да школы навучыў сына чытаць, а маці з ранняга дзяцінства прывівала яму любоў да песні - магчыма, менавіта адсюль бярэ пачатак яго асаблівае адчуванне слова.

У 1963 годзе Алег Салтук скончыў Мішкавіцкую сярэднюю школу і паступіў на аддзяленне рускай мовы і літаратуры Магілёўскага педагагічнага інстытута імя Аркадзя Куляшова. Пасля заканчэння інстытута ў 1967 годзе служыў у Савецкай Арміі.

З 1969 года яго жыццё было цесна звязана з журналістыкай: ён працаваў адказным сакратаром раённай газеты «Патрыёт» ва Ўшачах, а з 1974 года — уласным карэспандэнтам абласной газеты «Віцебскі рабочы». У 1980–1999 гадах быў сакратаром Віцебскага абласнога аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў.

Першы верш Алега Салтука быў надрукаваны ў 1965 годзе ў газеце «Магілёўская праўда». Ён стаў аўтарам зборнікаў паэзіі «Пачатак дня» (1974), «Працяг» (1977), «Святло зямлі» (1982), «На далонях жыцця» (1988), «Святло зямлі» - выбранае (1992), «Трывога лёсу» (1996), «Не разлюбі» (2003), «На вейцы веку» (2006).

У вершах Алега Салтука - любоў да Радзімы і роднай зямлі, памяць пра гераічнае мінулае беларускага народа, клопаты і трывогі сучаснасці, сяброўства, каханне і няпростыя чалавечыя адносіны. Яго паэзія напоўнена шчырасцю, душэўнай цеплынёй і любоўю да чалавека і роднага краю.