У 1972 годзе Васіль Шырко скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля службы ў Савецкай Арміі ў 1972–1973 гадах працаваў карэспандэнтам «Сельскай газеты». У 1973–1986 гадах працаваў рэдактарам і загадчыкам аддзела галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання. З 1986 года працаваў рэдактарам аддзела нарысаў часопіса «Полымя».

Першыя падборкі вершаў Васіль Шырко надрукаваў у 1968 годзе ў часопісе «Маладосць» і газеце «Чырвоная змена». Пазней у яго творчасці важнае месца занялі нарысы, дакументальная проза, казкі, драматургія і кінадраматургія.

Ён аўтар кніг «Зямлі бацькоўскай прыцягненне» (1987), «Сцяжына да людзей» (1989) і «Дзед Манюкін не салжэ» (1990). Аўтар пастановак паводле твораў Максіма Гарэцкага і Ніла Гілевіча, а таксама сцэнарыя дакументальнага фільма «Песня пшанічнага поля» (1984).

У 2013 годзе Васіль Шырко быў галоўным рэдактарам літаратурна-мастацкага часопіса «Белая Вежа», а ў 2018 годзе - членам праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі.

За творчую і журналісцкую дзейнасць узнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй Рэспублікі Беларусь (1998) і літаратурнай прэміяй «Залаты Купідон» (2007). Таксама адзначаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР, граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь і Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2018).

Творчасць Васіля Шырко - гэта шчыры погляд на чалавека, яго лёс, працу і сувязь з роднай зямлёй. Праз журналістыку і літаратуру ён захоўваў жывыя галасы свайго часу і паказваў Беларусь праз лёсы людзей, якія ствараюць яе гісторыю.