Нарадзіўся 15 ліпеня ў пачатку ХХ стагоддзя ў Віленскай губерні. Пачатковую адукацыю атрымаў у Манькавіцкай народнай школе, а потым вучыўся ў Мядзельскім двухкласным вучылішчы. У кастрычніку 1914 года Дубоўка паступіў у Нова-Вілейскую настаўніцкую семінарыю, якая пазней была эвакуіравана ў Невель з-за ваенных дзеянняў. Менавіта там, дзякуючы выкладчыкам, ён адчуў сапраўднае пакліканне да літаратурнай творчасці. Вялікі ўплыў на яго станаўленне аказалі зборнікі Янкі Купалы і Алеся Гаруна. У 1918 годзе ён атрымаў атэстат і пераехаў у Маскву. Сапраўдным творчым універсітэтам для яго стаў Вышэйшы літаратурна-мастацкі інстытут імя В. Брусова ў Маскве, які ён скончыў у 1925 годзе. Гады вучобы пад кіраўніцтвам вядомага майстра слова спрыялі хуткаму развіццю яго таленту. Ужо тады ён пазнаёміўся і выступаў на адной сцэне з Сяргеем Ясеніным і Уладзімірам Маякоўскім.
Першы верш Дубоўка надрукаваў у 1921 годзе, а ўжо ў 1923-м выйшаў яго дэбютны зборнік «Строма», які адразу заявіў пра з’яўленне новага моцнага таленту. У гэтым зборніку ўжо праявіліся галоўныя рысы яго паэтыкі: вытанчаная музычнасць, «нервовы» рытм і складаная асацыятыўнасць. У 1920-я гады Дубоўка быў у цэнтры літаратурнага жыцця – спачатку ў аб’яднанні «Маладняк», а потым стаў адным з заснавальнікаў «Узвышша». Яго зборнікі таго часу – «Трысцё», «Credo», «Наля» – вызначаліся рамантычным пафасам, услаўленнем рэвалюцыі і новага жыцця, але разам з тым – увагай да гераічных старонак нацыянальнай гісторыі і глыбокай патрыятычнасцю.
Асаблівае месца займае яго паэтычная трылогія: «Кругі», «І пурпуровых ветразей узвівы» і «Штурмуйце будучыні аванпосты!» – маштабны твор-эпас пра час, лёс мастацтва і індустрыялізацыю. Дубоўка імкнуўся да эксперыменту, уводзіў у структуры паэмы ўстаўныя элементы – казкі, лісты, нататкі.
Акрамя таго, Дубоўка ўнёс велізарны ўклад у беларускую мову. Ён увёў у літаратурны ўжытак мноства слоў, прыдуманых ім самім, напрыклад, «летуценне», «адлюстроўваць», «мэтазгодна», так і запазычаных з дыялектаў: «апантаны», «дойлід», «знічка», «імклівасць».
Галоўным творам позняга перыяду стаў цыкл вершаў «Палеская рапсодыя», за які ў 1962 годзе паэт быў удастоены Літаратурнай прэміі імя Янкі Купалы. Гэта сапраўдная шматгалосая песня пра Беларусь, яе прыроду і народ.
Дубоўка пакінуў багатую спадчыну і як перакладчык. Ён стаў адным з заснавальнікаў беларускай школы мастацкага перакладу. Яго пяру належаць класічныя пераклады 154 санетаў Уільяма Шэкспіра, паэм Джорджа Байрана, а таксама твораў Аляксандра Пушкіна, Уладзіслава Сыракомлі, Паўла Тычыны і многіх іншых.
Уладзімір Дубоўка – паэт, чыя творчасць, поўная рамантычнай узнёсласці і глыбокіх філасофскіх роздумаў, яшчэ чакае свайго сапраўднага асэнсавання і поўнага прызнання. Яго ўплыў на беларускую паэзію і мову цяжка пераацаніць.
